Terapia taktylna

Terapia taktylna przedstawia techniki stymulacji skóry i masażu, które aktywizują rozwój funkcji półkul mózgu, kory mózgowej, śródmózgowia, tylnych partii mózgu i układu nerwowego, przez co wpływają na uruchomienie naturalnych mechanizmów rozwoju oraz samoregulacji organizmu. Terapia złożona jest z dwóch aspektów. Pierwszy z nich łączy się z pracą zmysłu dotyku specjalnymi technikami, wpływającymi na stymulację receptorów znajdujących się w skórze. Stymulacja wspomnianych receptorów odbywa się zgodnie z ich funkcjami (poprzez percepcję różnej  jakości bodźców: dotyk, ciśnienie temperatura, wibracja), ze wzrostem skóry, a także strukturą mięśniową i kostną ciała. Drugi aspekt wskazuje na optymalizację funkcji układu nerwowego, głównie na rozwój połączeń między synapsami oraz nietypowymi strukturami, które wpływają na częściową lub całkowitą odnowę utraconych funkcji układu nerwowego lub mózgu. Ponadto terapia pośrednio wpływa na stymulację układu hormonalnego, na regulację procesów dojrzewania różnych struktur organizmu, a także jego funkcjonowanie.

Systematycznie prowadzone zajęcia z wykorzystaniem terapii taktylnej wpływają na dobre wyniki w zakresie normalizacji i stymulacji percepcji dotykowej, regulacji napięcia mięśniowego, integracji sensorycznej, świadomości kinestetycznej oraz aktywizacji mechanizmów integracji sensomotorycznej.

Metoda terapii taktylnej pełni ważną rolę w stymulacji rozwoju dzieci i młodzieży z różnymi niepełnosprawnościami. Wpływa na uaktywnienie naturalnych mechanizmów wspierających funkcjonowanie systemu ciało-mózg, reguluje wrażliwość dotykową organizmu oraz optymalizuje pracę czucia dotykowego. Stanowi ogromną siłę, otwierającą drogę do nowego uczenia się, rozumianego jako rozwój ruchowy, emocjonalny społeczny i poznawczy. Terapia taktylna może być skutecznie wykorzystywana podczas pracy z uczniami z:

-          opóźnieniem w rozwoju umysłowym
-          porażeniem mózgowym,
-          autyzmem
-          zachowaniami agresywnymi
-          lękami i fobiami
-          nadpobudliwością psychoruchową
-          trudnościami w nauce
-          zaburzeniami mowy.

Podczas pracy z uczniami z poszczególnymi dysfunkcjami i dysharmoniami rozwojowymi stymulowane są receptory znajdujące się w skórze oraz optymalizowanie jest funkcjonowanie układu nerwowego. Zgodnie z założeniami neurokinezjologicznej terapii taktylnej praca stymulująco-terapeutyczna ukierunkowana jest na specyficzne właściwości rozwoju psychoruchowego charakterystyczne dla poszczególnych zaburzeń.